Deze week keerde ik terug uit Amman, Jordanië, na een werkbezoek van vier dagen aan dr. Mohammed Hamdan, een uroloog gespecialiseerd in penisprothesechirurgie.
Hoe dit bezoek aan Jordanië ontstond
Ik leerde dr. Hamdan kennen op een internationaal congres in Zaragoza. Twee urologen, actief in compleet verschillende zorgsystemen, herkenden bij elkaar dezelfde nieuwsgierigheid: hoe pakt een collega elders een probleem aan waarmee je zelf dagelijks te maken hebt? Dr. Hamdan geniet internationale erkenning voor zijn Phantom-techniek in penisprothesechirurgie, een aanpak waarover ik meer wilde leren, rechtstreeks van hemzelf.
Een eerste bezoek stond gepland voor april 2026. Dat ging niet door. Gezien de geopolitieke situatie in de regio op dat moment was reizen niet de verantwoorde keuze. Ik draag een verantwoordelijkheid tegenover mijn patiënten, mijn familie en mijn vrienden, en in die omstandigheden was uitstellen de juiste beslissing, ook al was het geen makkelijke.
Wat me sindsdien is bijgebleven, zegt evenveel over deze collegiale band als het bezoek zelf: het begrip van dr. Hamdan, en zijn openheid om het plan te hernemen zodra het moment daar was.
Vier dagen in Amman rond de Phantom-techniek
Van 13 tot 16 augustus was ik in Amman voor rechtstreekse klinische uitwisseling rond de Phantom-techniek, naast gesprekken over complexe casussen, chirurgische besluitvorming, en hoe zorg in onze respectievelijke contexten is georganiseerd.
Dat was geen eenrichtingsverkeer. Ik bracht tijd door met dr. Hamdan en zijn team in hun Center of Excellence for Penile Implants in Amman: ik observeerde zijn aanpak in de operatiezaal, vergeleek technieken, en besprak met hem de casussen waar geen eenvoudig antwoord op bestaat. Beiden brengen we expertise mee die de ander niet heeft, gevormd door verschillende zorgsystemen en verschillende patiëntenpopulaties.
Waarom dit voor mijn praktijk in Brussel relevant is
Brussel is een van de meest diverse steden van Europa, met een aanzienlijke bevolkingsgroep van Midden-Oosterse origine. Gesprekken met collega’s uit die regio, over hoe zorg daar culturele gevoeligheden combineert met klinische praktijk, en over wat patiënten er net weerhoudt om hulp te zoeken, voeden rechtstreeks hoe ik omga met mijn eigen, cultureel diverse patiëntenpopulatie hier.
Wat ervan blijft hangen
Wat me het meest is bijgebleven, is niet één specifieke techniek. Het is de herinnering dat patiënten overal dezelfde kwaliteit van zorg verdienen, en dat dat enkel lukt wanneer specialisten van elkaar blijven leren over grenzen heen, in plaats van in hun eigen bubbel te blijven.
Aan professor Hamdan en zijn team: dank voor de openheid en de gastvrijheid. Precies dit soort uitwisseling wil ik blijven opbouwen.